Koty

Kot perski – łagodny przybysz z Bliskiego Wschodu

 

Kot perski - łagodny przybysz z Bliskiego Wschodu

Niezależnie od tego, czy szukasz nowego zwierzaka, czy chcesz dowiedzieć się więcej o tym egzotycznym zwierzęciu, kot perski będzie dla Ciebie doskonałym wyborem. Poniżej wymieniono korzyści płynące z posiadania kota perskiego. Koty tej rasy są figlarne i uwielbiają się bawić, ale wymagają też regularnego głaskania i lekkiej pielęgnacji. Ci łagodni przybysze z Bliskiego Wschodu często się gubią, więc regularne szczotkowanie jest niezbędne. Występują w różnych kolorach i ważą od 7 do 12 funtów. Generalnie koty perskie żyją od dziesięciu do piętnastu lat.

Kot perski – historia rasy. Czy koty te pochodzą z Europy

Historia rasy kotów perskich sięga początków Europy. Jego popularność szybko dotarła do Stanów Zjednoczonych, gdzie powstały kluby kotów perskich i odbywały się wystawy kotów. Do pierwszych hodowców należała pani Clinton Locke. Charakterystyczna płaska twarz, duże okrągłe oczy, krótki nos i krótkie ciało kota perskiego sprawiły, że stał się on popularnym zwierzęciem domowym. Jego futro jest miękkie i jedwabiste i kojarzy się z dominującymi kolorami, takimi jak niebieski i czarny.

Przewiduje się, że kot perski pochodzi ze starożytnej Persji, a pierwsze wzmianki o nim pojawiły się w XVI wieku we Francji, Włoszech i Turcji. Szybko zyskały popularność w Europie, dokąd przywieźli je wcześni podróżnicy. Pewien włoski szlachcic przywiózł kota perskiego do Francji. Był on później znany jako kot angorski. Historia kota perskiego jest jednak o wiele dłuższa niż historia innych ras długowłosych.

Koty perskie są bardzo urocze i występują w różnych kolorach i wzorach. Koty perskie są zazwyczaj średniej wielkości i ważą od 7 do 10 funtów. Samce kotów perskich ważą około 9-13 funtów. Sierść jest jedwabista i występuje w różnych kolorach. Oczy mają zazwyczaj kolor miedziany, orzechowy lub zielony. Uszy są zaokrąglone i małe. Koty perskie nie skaczą, ale uwielbiają się bawić. Ich długa, lśniąca sierść sprawia, że są doskonałymi zwierzętami domowymi dla dzieci i dorosłych.

Kot perski – historia rasy odnotowuje przybycie kota do Europy. Po raz pierwszy pojawiły się w Wielkiej Brytanii pod koniec XVIII wieku, a pod koniec XIX wieku stały się najpopularniejszą rasą na świecie. Kot perski był niegdyś cenionym symbolem statusu i należał do europejskich rodzin królewskich. Jego popularność znacznie wzrosła w Wielkiej Brytanii, gdzie królowa miała persa o imieniu White Heather. Niebieski Pers pozostał w pałacu po śmierci królowej Wiktorii i jest uważany za najsłynniejszą rasę kotów na świecie.

Kot perski – opis rasy

Koty perskie są figlarne i uwielbiają się bawić. Ich długie włosy wymagają regularnego szczotkowania i głaskania. Ich długie futro może jednak powodować nadmierne linienie. Koty perskie ważą zazwyczaj od 7 do 12 funtów. Oczekiwana długość ich życia wynosi od 10 do 15 lat. Mogą mieć jeden lub więcej z następujących problemów zdrowotnych: łojotok idiopatyczny (nadmierna produkcja oleju w skórze), stan, który powoduje nieprzyjemny zapach. Persy o umaszczeniu dymnym mogą również cierpieć na zespół chediak-Higashi (nadmierne krwawienie), natomiast koty innych ras persów są bardziej podatne na wielotorbielowatość nerek (PKD). Mogą również cierpieć na wrodzone wady oczu, które wpływają na zdolność widzenia.

Powszechnym problemem zdrowotnym u persów są infekcje dróg moczowych, które mogą powodować zakażenie układu moczowego. Ostre infekcje mogą również prowadzić do powstania kamieni w pęcherzu moczowym. O ile mniejsze kamienie można usunąć przez cewnik, o tyle większe wymagają usunięcia chirurgicznego. Płaskostronna budowa anatomiczna tej rasy utrudnia im oddychanie przez nos. Niektóre persy z ciężkim zespołem brachycefalicznym mogą wymagać kilku operacji, w tym resekcji podniebienia miękkiego i zwężenia otworów nosowych.

Aczkolwiek persy nie wymagają dużej aktywności fizycznej, wymagają też niewiele ruchu. Persy są średniej wielkości, ale mogą sprawiać wrażenie znacznie większych niż są w rzeczywistości. Ich masywne ciała i ciężkie kości sprawiają, że wydają się znacznie większe niż są w rzeczywistości. Ich krótkie ogony, długie, zaokrąglone głowy i odwracalne nosy sprawiają, że wyglądają efektownie. Koty te są znane z tego, że są figlarne, ale nie tolerują nadmiernej aktywności fizycznej.

Historia kota perskiego sięga starożytnego Egiptu. Podczas zimnej wojny koty perskie zostały przywiezione do Europy i Mezopotamii, gdzie były trzymane jako zwierzęta domowe. Na początku XVI wieku włoscy szlachcice sprowadzili koty perskie do Włoch. Istnieją pewne różnice między kotem perskim a kotem angorskim, ale obie rasy są do siebie podobne pod wieloma względami. Różnice te sprawiają, że rasa perska jest tak pożądana z wielu powodów.

Kot perski i jego waga

Kot perski to łagodny przybysz z Bliskiego Wschodu, w Stanach Zjednoczonych znany jako szynszyla. Kot ten ma jedwabistą sierść wierzchnią i bawełniany podszerstek. Należy codziennie szczotkować sierść kota perskiego i obracać ją do tyłu, aby rozprowadzić olejki. Persy nie są skłonne do wspinaczki i nie mają skłonności do głuchoty. Ich średnie lub duże ciało jest w typie cobby, z dużymi, ciężkimi nogami, krótkim ogonem i przyjazną twarzą.

Kot perski to jedna z najpopularniejszych ras kotów, pochodząca z XIX-wiecznej Persji, czyli dzisiejszego Iranu. Jest znany z wyjątkowego kształtu głowy i łagodnego usposobienia. Koty te są przyjazne i łatwe w prowadzeniu, dobrze przystosowują się do życia w gwarnym domu. Chociaż wymagają troskliwej opieki, ich długie włosy i długie uszy sprawiają, że są łagodnymi gośćmi z Bliskiego Wschodu.

Średnia długość życia kota perskiego jest ogólnie wysoka. Persy żyją średnio 13,5 roku, co jest porównywalne z długością życia populacji kotów brytyjskich. Chociaż są one podatne na rozwój chorób oczu i chorób dermatologicznych, długość życia kota perskiego nie jest znacząco niższa od długości życia całej populacji kotów. Na szczęście długość życia kota perskiego nie jest ograniczona przez jego wygląd – możesz go zabrać wszędzie!

Niektórzy obawiają się, że persy mają problemy z pielęgnacją. Dzieje się tak, ponieważ mają one brachycefaliczną głowę, która utrudnia płodowi przejście przez wąski kanał miednicy matki. Powoduje to niedrożność dróg oddechowych i wysoką śmiertelność kociąt. Wiąże się to z pytaniami o legalność hodowli z powodu brachycefalii, a także z innymi problemami zdrowotnymi.

Kot perski szary i nie tylko – kolory tych zwierząt

Na przekór swojej nazwie kot perski występuje w wielu kolorach. Do najczęściej spotykanych należą odmiany: biała, niebieska, srebrna, czarna i szylkretowa. Wszystkie odmiany kota perskiego mają piękne umaszczenie. Koty te znane są również jako „srebrne” persy. Biały podszerstek u srebrnego kota perskiego jest pokryty niebieskim cieniowaniem, może mieć także czarny nos i białe opuszki łap. Często spotykane są również czarne koty perskie o białym podszerstku i niebieskich lub miedzianych oczach.

Najbardziej charakterystyczną cechą szarego kota perskiego jest jego długa, gęsta, szara sierść. Sierść staje się stopniowo ciemniejsza w miarę dorastania kociaka i wzrostu dorosłej sierści. Rasa ta ma spokojny, łagodny temperament, który sprawia, że jest bardzo kochana. Jego sierść jest długa i gęsta, co przyciąga wielu potencjalnych właścicieli. Ma muskularne ciało z krótkimi nogami. W porównaniu z innymi kotami perskimi mają atrakcyjny wygląd.

Szary kot perski ma niezwykle wyjątkową twarz. Ich uszy są osadzone daleko od siebie, a twarz charakteryzuje się głębokim, bogatym płowym kolorem. Ich jasnoniebieskie oczy nadają im egzotyczny i niezwykły wygląd. Jeśli zastanawiasz się nad adopcją kota perskiego, w tym artykule znajdziesz informacje o najczęściej spotykanych kolorach. Po wybraniu koloru, który najbardziej Ci odpowiada, nadszedł czas na wybór rasy kota, którego chcesz adoptować.

Srebrny kot perski to kolejny kolor, który łatwo rozpoznać. Ten kot perski ma srebrny podszerstek i klasyczne pręgowane oznaczenia. Kolor ten może wahać się od makreli do klasycznego tabby. Koty te mają rude łaty na głowie i poduszkach łap. Czarne lub makrelowate oznaczenia na uszach są również charakterystyczne dla kotów srebrnych pręgowanych. Koty te mają ciemnobrązowy nos, a białe lub ceglastoczerwone plamy na nosie i poduszkach łap są w tym samym kolorze co biały podszerstek.

Kot perski – charakter

Kot perski jest postacią ikoniczną w wielu kulturach. Jego kolor przypomina dywany, które można znaleźć w perskich domach. Są zazwyczaj potulne i lubią krótkie, interaktywne zabawy ze swoimi właścicielami. Ze względu na długie nogi kocięta perskie mogą biegać na kolanach. Koty perskie nie są zalecane do domów z małymi dziećmi i nie są dobrym wyborem dla organizacji zajmujących się ratowaniem zwierząt. Z tego powodu koty perskie najlepiej nadają się dla osób, które mogą poświęcić im dużo czasu.

Długie życie kota perskiego można częściowo przypisać historii jego przodków. Persy pochodzą z Persji i zostały przywiezione do Europy przez karawany fenickie i rzymskie. Pochodzenie kota długowłosego nie jest znane, ale badacze uważają, że w Persji spontanicznie pojawił się recesywny gen odpowiedzialny za długie włosy. Chociaż niektórzy badacze wciąż nie są pewni, koty perskie zostały powszechnie uznane za symbol luksusu, wyrafinowania i wytworności.

Kot perski preferuje ciche i spokojne otoczenie. Lubi spędzać czas z człowiekiem i chętnie sięga po drażetki z piór lub myszki z kocimiętką. Jest niezwykle łagodny i wrażliwy, ale czasami może być podzielony, jeśli chodzi o przyjaźń. Persy nie lubią głośnych rodzin. Mogą być wspaniałymi przyjaciółmi zarówno dla singli, jak i osób o ustabilizowanej pozycji. Jeśli więc szukasz wiernego zwierzaka, pers jest właściwym wyborem.

Pomimo że kot perski ma smukły profil, ma wyraźny pyszczek. Dawniej miał bardziej wydatny pyszczek, ale błąd w genetyce sprawił, że kocięta miały pomarszczone rysy. Efektem tego jest zezowaty wygląd. Hodowcy pokochali estetykę tej pomarszczonej twarzy i rozpoczęli selektywną hodowlę, aby ją osiągnąć. Chociaż koty perskie nie mają pochodzenia arabskiego, ich wygląd nawiązuje do egzotycznego Orientu.

string(15) "sidebar_layouts" 1