Lęk separacyjny u psa, bo o nim mowa, jest chorobą cywilizacyjną psów — dotyka ona około 20 procent zwierzaków. Lęk separacyjny utrudnia funkcjonowanie właścicielowi, ale także czworonogowi. Wyobraźcie sobie, że cały czas żyjecie w stresie i jesteście zaniepokojeni — podkreślam, cały czas. Tak właśnie zazwyczaj czują się psy, które cierpią na ten syndrom. 

Lęk separacyjny u psa może wynikać z wielu czynników. Jednak najczęstszym jest nieodpowiednie zsocjalizowanie czworonoga. Całe szczęście istnieje droga odwrotna, zwierzaka można socjalizować także później, ale jest to znacznie trudniejsze i wymaga dużo czasu, konsekwencji oraz poświęcenia od właściciela. 

Lęk separacyjny u psa — czym jest?

Lęk separacyjny u psa określa się jako zbyt duże przywiązanie do właściciela lub jakiejś rzeczy. Czworonóg, na swój sposób, jest uzależniony od opiekuna i przeraźliwie boi się zostawać sam. Zostało zaobserwowane, że w krajach wysoko rozwiniętych to schorzenie dotyczy co piątego psa.

Nieobecność właściciela w takiej sytuacji powoduje m.in.:

  • szczekanie;
  • wycie;
  • zachowania destrukcyjne;
  • czasem nawet samookaleczanie;
  • pobudzenie psychoruchowe.

Lęk separacyjny u psa — przyczyny

Wiele czynników może mieć wpływ na podatność. Są to m.in.: rasa, czynniki dziedziczne, brak socjalizacji w młodym wieku, traumatyczne przeżycia, przemoc, przebyte choroby i zaburzenia na linii człowiek – pies.

Najczęściej lęk separacyjny dotyczy kundelków. Może mieć na to wpływ, że kundelki częściej są narażone na porzucenie, często są przygarniane ze schronisk, w dużej mierze po silnych traumach i przemocy ze strony wcześniejszego właściciela. Niestety z tych powodów – leczenie kundelków, który były w schroniskach może być ciut trudniejsze.

Jednym z silniejszych czynników jest brak socjalizacji. Następuje ona u psa od 5 do 12 tygodnia życia. Bardzo istotne, żeby w tym okresie dostarczać psu wielu nowych bodźców. Szczenięta są bardzo ciekawe świata, ale jednocześnie zlęknione. Stąd – jeśli chcesz, aby twój pies nie wykazywał syndromu lęku separacyjnego, nie bał się Twojej nieobecności czy nie panikował na dźwięk odkurzacza – musisz go przyzwyczajać do tego od małego.

Lęk separacyjny u psa — objawy

Objawy lęku separacyjnego możemy podzielić na trzy grupy:

  1. Zaburzenia zachowania i stereotypie;
  2. Objawy fizyczne (somatyczne);
  3. Zaburzenia socjalne.

Lęk separacyjny u psa — zaburzenia zachowania i stereotypie:

  • zaburzenia snu i funkcji poznawczych;
  • brak koncentracji, brak postępu w nauce, nadmierna aktywność motoryczna;
  • nadwrażliwość na ból, stale rosnąca agresja;
  • ssanie fałdów skóry, łap, sutków, lizanie boków ciała;
  • zachowania obsesyjne – nadmierna pobudliwość, szczekanie, kopanie bez celu;
  • niewłaściwe wykonywanie poleceń;
  • dwuznaczne zachowania – pies jest niepewny, znajduje się na granicy ucieczki lub ataku, oddawanie pod siebie moczu ze stresu lub zaraz po wystąpieniu czynnika stresowego;
  • ostrzegawcze oszczekiwanie, koprofagia – czyli zjadanie kału.