Psy

Likaon – afrykański dziki pies

 

Likaon afrykański dziki pies Dowiedz się więcej o tym fascynującym drapieżniku

Czym jest Likaon? Jak wygląda jego życie? W tym fascynującym artykule znajdziesz odpowiedzi na te i inne pytania. Dowiesz się także, jak rozpoznać afrykańskiego dzikiego psa, Likaona, i jakie są jego zwyczaje łowieckie. Lepiej zrozumiesz, czym żywi się ten niezwykły drapieżnik i jak wygląda jego życie wśród wilków.

Likaon – co to za zwierzę?

Afrykański dziki pies, znany również jako pies myśliwski Cape, jest nieuchwytnym ssakiem kontynentu afrykańskiego. Mimo że należy do rodziny psowatych, wyróżnia się na tle innych psowatych pod względem struktury stada i interakcji społecznych. Afrykański dziki pies ma charakterystyczną, ozdobną sierść, która stała się inspiracją dla kilku nazw zwyczajowych. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tym majestatycznym stworzeniu.

Afrykański dziki pies jest największym i najbardziej masywnym psem w Afryce. Większy jest tylko wilk szary, czyli Canis lupus. Pies ten jest mniej więcej tak wysoki, jak najwyższy człowiek, mierzy 60 cm w ramionach i waży od 16 do 23 kg.

Likaon wykorzystuje swój przenikliwy zmysł wzroku do polowania i rozczłonkowywania ofiar. Zbliżając się do ofiary, nie korzysta z osłony przed drapieżnikiem. Porusza się z prędkością do 66 km/h i jest w stanie atakować ofiary tylnymi kończynami, wargami i pyskiem. Może atakować guźce, springboki, impale, a nawet małe antylopy, takie jak kudu. Zabija większość swoich ofiar w stadach, dzieląc się pożywieniem z rannymi lub chorymi członkami stada.

Likaon – dziki pies afrykański – ma charakterystyczną sierść z nieregularnymi wzorami. Jest mniej więcej wielkości owczarka niemieckiego, a samce są od trzech do siedmiu procent większe od samic. Południowoafrykańskie dzikie psy są mniejsze niż te występujące na wschodzie i zachodzie kontynentu. Są one mniej więcej tej samej wielkości co owczarki niemieckie i ważą od 18 do 36 kilogramów. Więcej informacji na temat Likaon – afrykańskiego dzikiego psa można znaleźć, czytając poniższe artykuły.

Chart – jak wygląda?

Chart to rasa psów, która może mieć dowolne umaszczenie, od pręgowanego, przez czarne, po rude. Są to najczęstsze kolory chartów, ale mogą być również w każdym z trzech powyższych. Niektóre charty są białe z jednym z dwóch pozostałych kolorów. Jest to tak zwane „ticking” i nie jest tak powszechne jak pozostałe dwa kolory. Inne kolory to pręgowany, czerwony lub biały z płowym.

Uszy chartów są pokryte tatuażami. Hodowcy zazwyczaj tatuują szczenięta chartów, gdy mają trzy miesiące, aby zapewnić im stały identyfikator jako potencjalnym zawodnikom. Tatuaż na prawym uchu informuje o miesiącu i roku urodzenia charta, a także o kolejności, w jakiej został wytatuowany. W ten sposób pies może być łatwo rozpoznany po tatuażu.

Charty są łagodnymi, inteligentnymi i czułymi towarzyszami. Ich wysoka inteligencja sprawia, że są doskonałymi kandydatami do domów adopcyjnych. Emerytowane rasy mogą być kanapowcem lub towarzyszem wędkowania. Starzejąca się matka może znaleźć psa, który będzie dla niej odpowiedni. W przeciwieństwie do większości psów, charty nie są agresywne. Nie dogadują się jednak dobrze z innymi zwierzętami domowymi i mogą być szorstkie w stosunku do innych szczeniąt.

Inną częstą chorobą dotykającą charty szare jest nieswoiste zapalenie jelit, znane również jako IBD. Choroba ta występuje wtedy, gdy wyściółka żołądka jest przepełniona komórkami układu odpornościowego, co powoduje, że pies staje się chory i nie jest w stanie przyswajać składników odżywczych. Choroba ta może być wywołana przez stres, zmianę diety lub pasożyty jelitowe. Rozpoznanie IBD wymaga przeprowadzenia badań diagnostycznych, w tym biopsji jelita, a do utrzymania stanu pod kontrolą może być konieczne stosowanie specjalnej diety.

Psy afrykańskie – styl życia

Likaony – dzikie psy afrykańskie – to wspaniały gatunek psa, którego nazwa przypomina kanarka. Rasa ta występuje w Afryce i znana jest również jako pies myśliwski Cape lub pies malowany. Są to niezwykle inteligentne zwierzęta o jaskrawym umaszczeniu, które łatwo rozpoznać po ich zawodzącym wyciu. Podczas gdy dominujące samce i samice podnoszą tylne nogi, aby oddać mocz, podwładni oddają mocz, trzymając wszystkie cztery nogi na ziemi.

Likaony są jednym z najbardziej zagrożonych gatunków na świecie, a ich siedliska są coraz częściej chronione przez odwiedzających je ludzi. W środowisku naturalnym gatunek ten jest zagrożony, a jego liczebność spadła. Populacja tych psów stanowi niewielką część kontynentu afrykańskiego i jest prawdopodobne, że jeśli ich siedliska zostaną utracone, populacja ta zniknie. Dlatego też istnieją liczne sanktuaria poświęcone ochronie dzikich psów afrykańskich.

Likaon – dzikie psy afrykańskie jedzą różne zwierzęta, a różne zwierzęta mają różną dietę. Samice opuszczają stada po osiągnięciu dojrzałości płciowej, natomiast samce rzadko opuszczają stada, ponieważ nie są mile widziane w innym stadzie. Psy te polują w stadach i wykorzystują swoją liczebność do powalenia dużych ofiar. Większe zwierzęta potrzebują więcej czasu i mogą spędzić nawet 30 minut na upolowaniu dużej antylopy. Zbierają również pokarm dla innych członków rodziny. Choć nie są one często obecne w afrykańskim folklorze, są czczone w społeczeństwach łowiecko-zbierackich, takich jak lud San i predynastyczni Egipcjanie. Samice tych psów są dominujące, a samce pełnią rolę podwładnych.

Podobnie jak ich udomowione odpowiedniki, likaony – dzikie psy afrykańskie – żyją w sforach. Samice tworzą nowe sfory, gdy spotykają spokrewnione z nimi samce. Samice z nowego stada tworzą parę dominującą, a dominujący samiec jest jedynym zdolnym do rozmnażania. Do wykarmienia dużego miotu stado potrzebuje wszystkich dorosłych członków, a dominujący pies zainicjuje trzy kichnięcia, aby zapewnić sobie odejście.

Afrykański dziki pies – polowanie i żywienie

Afrykański dziki pies żyje w stadach i ma odrębne hierarchie dominacji dla samców i samic. Wielkość sfory wynosi zazwyczaj od dwóch do 27 dorosłych psów i rocznych szczeniąt. Samica rozprasza się z rodzimego stada, gdy osiąga dojrzałość płciową; samce natomiast rzadko się rozpraszają i są odrzucane przez inne stada. Skuteczność polowania jest zmienna i zależy od rodzaju ofiary oraz pokrywy roślinnej. Skuteczność polowania wynosi często od 60% do 90%. Afrykański dziki pies jest łowcą stadnym o wysokim wskaźniku sukcesu. W porównaniu z lwami i kotami, jego sukces łowiecki jest znacznie wyższy. Wiele udanych polowań jest jednak traconych na rzecz innych dużych drapieżników.

Dziki pies afrykański żyje w wilgotnych lasach górskich w górach Bale. Wiadomo również, że żyje na górze Kilimandżaro. Wielkość jego sfory jest bardzo zróżnicowana – od trzech do ponad dwudziestu osobników. Liczba osobników w stadzie zależy od dostępnych zasobów i zagrożenia ze strony innych drapieżników. Liczba osobników w stadzie zależy od wieku zwierząt i wielkości stad.

Zmniejszenie liczebności dzikiego psa afrykańskiego jest ściśle związane ze wzrostem populacji ludzkiej. Jednak psy te utrzymują się na obszarach o stosunkowo niskiej liczebności populacji ludzkiej i czasami zabijają zwierzęta gospodarskie. Rolnicy tradycyjnie strzelali do tych zwierząt, aby chronić swój inwentarz. Na początku XX wieku w wielu częściach Afryki przeprowadzono zorganizowane kampanie zwalczania szkodników. W Zimbabwe w latach 1956-1960 jednostki zajmujące się zwalczaniem szkodników zastrzeliły ponad 2400 dzikich psów, uznając je za szkodniki. Celem programów zwalczania nie była ochrona zwierząt gospodarskich, lecz zabicie ich jako szkodników.

Afrykański dziki pies – obszar występowania

Afrykański dziki pies występuje w niewielkich populacjach w Afryce i jest krytycznie zagrożony. Ze względu na swoją biologię rozrodu, gatunek ten unika chowu wsobnego, stosując selekcję par. Jednakże chów wsobny występuje w stadach rodzicielskich i może powodować ekspresję szkodliwych alleli. Symulacje komputerowe wskazują, że dziki pies afrykański wyginie w ciągu 100 lat z powodu zmniejszonej liczby niespokrewnionych osobników.

Gęstość występowania dzikiego psa afrykańskiego jest bardzo zróżnicowana w całym jego zasięgu. W rezerwacie Selous zagęszczenie populacji psów wynosi około 4/10. W rezerwacie Kruger Game Reserve zagęszczenie populacji psów wynosi 1,7/4,2, natomiast w rezerwacie Hwange Game Reserve zagęszczenie populacji zwierząt wynosi 3,3/8,6. W innych częściach Afryki populacja dzikich psów wzrosła ponad dziesięciokrotnie w ciągu ostatnich 10 lat.

Afrykański dziki pies ma mniej zębów niż jego domowy odpowiednik, co czyni go dobrym wyborem dla środowisk miejskich. Jego czaszka jest jednak krótsza i ma mniej zębów trzonowych niż u psa domowego. Oznacza to, że do przeżycia potrzebuje mniej miejsca. Chociaż dziki pies afrykański nie jest tak znany w folklorze afrykańskim, nadal był szanowany przez predynastycznych Egipcjan, lud San i myśliwych-zbieraczy.

Dziki pies afrykański był kiedyś szeroko rozpowszechniony na większości obszaru Afryki Subsaharyjskiej. Niestety, ich populacja jest obecnie najniższa w historii i pozostaje tajemnicą. Ostatnie badania przeprowadzone przez Woodroffe’a i in. sugerują, że spadek ten jest prawdopodobnie wynikiem połączenia intensywnych prześladowań ze strony ludzi i niezwykłej historii naturalnej dzikich psów. Należy jednak pamiętać, że dzikie psy afrykańskie są niezwykle pożytecznym i ważnym elementem ekosystemu i wnoszą znaczący wkład w jego rozwój.

string(15) "sidebar_layouts" 1